Benim hikayem
70’li yılların sonunda Hamza Taspinar (babam) aşağıdaki davetiyeyi kabul ediyor:
"İşçiler, Belçika’ya hoş geldiniz!
Belçika da çalışmayı mı düşünüyorsunuz? Belki de kararınızı vermişsiniz bile. Biz, Belçikalılar, ülkemize bedensel ve entelektüel hizmette bulunacağınızdan çok memnunuz. (...)
Kendi ülkenizden çok farklı bir ülkeye gitmek, elbette ki bir takim adaptasyon sorunları yaratıyor. Fakat bu bağdaki zorluklar, normal bir hayat sürerseniz yani bir aile olarak yasarsanız daha kolayca atlatılabilir. Belçika işçisini iyi ödüllendiren, konforun yüksek bir seviyede olan bir ülkedir, özelliklede aile düzeyinde yasayanlar için. (…). Tekrar vurgulamak istiyoruz ki, Ak Deniz bölgesinden gelen işçilerini Belçika da aramızda görmekten çok memnun oluruz."
[Türkiye’den gelen işçiler için iş başvuru formundan alınmıştır, CGKR]
Benim hikâyem tek değil, 60-70’li yıllarda gelen Türk ailelerin %90’inin hikâyesi gibidir. Ailelerimiz Lier’in yardim sevenler tarafından ağırlandılar. Anne ve babalarımıza ev, sağlık, eğitim, hukuksal konularda yârdim edildi,...
De eerste generatie Turken in Lier verenigden zich rond de Turkse arbeidersvereniging (nu nog steeds actief) die tot doel had om socio-culturele activiteiten te organiseren voor de Lierse bevolking. “Elkaar leren kennen”, is één van de eerste slogans die ik me herinner. Tal van activiteiten werden op poten gezet: interculturele feesten heette het toen. De bruggenbouwers van toen hebben de eerste stappen gezet naar het samen-leven tussen de verschillende groepen in de Lierse maatschappij.
Eind jaren 80 werd de gedachte om terug te keren naar Turkije vervangen door de wens om hier een toekomst op te bouwen voor het nageslacht. De toenmalige lokale imam nam ons -in ware Aristotels' stijl- mee en plantte als kern van zijn les een piepjonge boom op één van de vesten, niet ver van het Spui.
De eerste kinderen die hun schoolloopbaan in Lier volbracht hadden namen initiatieven om de sociaal economische positie van deze nieuwe Vlamingen te verbeteren. Het hoeft geen betoog dat onderwijs en taalonderricht zeer belangrijk zijn om hier een toekomst te kunnen uitbouwen.
Ervaring leert ons dat kinderen die zich vervelen gaan vervelende dingen doen. Degelijk uitgebouwd onderwijs en een verenigingsleven op maat van iedereen als aanvulling op de opvolging en steun van een gezin spelen hierin een cruciale rol.
De eerste voorbeelden van geslaagde integratie begonnen zich dan ook snel op te tekenen in Lier. Naast afgestudeerden die deelnemen aan en inzetten in deze maatschappij, zagen we ook de eerste ondernemers opstaan.
Een nieuw tijdperk tekent zich af: nieuwe Lierenaars wonen, werken, leven naast de oudere Lierenaars... -op enkele uitzondereingen na- helaas nog teveel naast elkaar. We hebben nood aan nieuwe bruggenbouwers.
Deze nieuwe Lierenaars hebben sprecifieke noden om te groeien, om te ontwikkelen, om zich nog meer te integreren. De uitdagingen zijn groot, de wederzijdse onkennis ook.
Spreekbuizen hebben we voldoende, nu nog enkele die opstaan en initiatieven nemen. Die uitdaging wil ik aangaan.
Op 8 oktober kijk ik uit naar uw stem & uw steun.
Vanaf 9 oktober beginnen we hopelijk aan een nieuw tijdperk.